İmam-ı Azam Ebu Hanifenin Hayatı

**Hasßahçe** · 14-09-2009

EBU HANIFE

(80/150 - 700/767)

Imam Âzam (büyük Imam) lâkabiyla bilinen Ebû Hanife künyesiyle meshur Numân b Sâbit b Zevta (Zûta) mutlak müctehid ve fikihta Hanefi mezhebinin imami
Ebû Hanife Kûfe'de hicrî 80 yilinda dogdu Numân ve ailesinin Arap olmadigi kesindir; onun Farisi veya Türk oldugu seklinde degisik görüsler vardir Dedesi Zûta Teym b Sa'lebeogullari kabilesinin âzatlisi olup Hz Ali zamaninda Kâbil'den Kûfe'ye gelerek; orada yerlesti Zûta'nin oglu Sâbit de Kûfe'de ipek ve yün kumas ticaretiyle ugrasti Islâm'in hâkim oldugu bir ortamda yetisen Numân b Sâbit küçük yasta Kur'ân-i Kerîm'i hifzetti Kirâati yedi kurrâdan biri olarak taninan Imam Âsim'dan aldigi rivâyet edilir (Ibn Hacer Heytemî Hayratu'l Hisan 265) Numân gençligini ticaretle geçirdikten sonra Imam Sa'bî (20/104)'nin tavsiye ve destegiyle ögrenimine devam etti Arapça edebiyat sarf ve nahiv siir ögrendi Yetistigi Kûfe sehri ve bütün Irak bölgesi müslim-gayrimüslim birçok düsüncenin itikâdi firkalarin bulundugu itikadla ilgili atesli tartismalarin yapildigi rey ehlinin yerlestigi bir sehirdi Dindar bir ailede yetisen Ebû Hanife'nin de bu itikâdi tartismalara zaman zaman katildigi kuvvetle muhtemeldir Ebû Hanife Sa'bî'nin kendisini ilme tesvikini söyle anlatmaktadir: "Günün birinde Sa'bî'nin yanindan geçiyordum Beni çagirdi ve bana 'Nereye devam ediyorsun?' dedi Ben de 'Çarsi pazara' dedim O 'Maksadim o degil ulemâdan kimin dersine devam ediyorsun?' dedi Ben 'Hiçbirinin' diye cevap verince Sa'bî 'Ilmi ve ulemâ ile görüsmeyi sakin ihmal etme Ben senin uyanik ve aktif bir genç oldugunu görüyorum' dedi Onun bu sözü benim içimde iyi bir etki yapti Ticareti biraktim ilim yolunu tuttum Allah'in inâyetiyle Sa'bî'nin sözünün bana çok faydasi oldu" Kendisinin de belirttigi gibi Sa'bî'nin bu tavsiyesi onun için bir dönüm noktasi olmustur Bundan böyle ticaret isini ortagi Hafs b Abdurrahman'a devredecek ara-sira dükkânina ugrayacak asil isi ilim meclislerine devam etmek olacaktir O zaman Numan henüz yirmiiki yasindadir (Muhammed Ebû Zehra Ebû Hanife Çev: Osman Keskioglu Istanbul 1970 43)
Ebû Hanife'nin yasadigi yer ve çagda itikâdi firkalar çogalmis bir sürü sapik firkalar ortaya çikmis Emevi hükümdarlarinin Ehl-i Beyt'e zulmü devam etmistir Mantigi çok kuvvetli olan Numân b Sâbit hiçbir firkaya baglanmadan ilim tahsilini ilerletti ve kelâm ilmine yöneldi Tartismak (cedel) için sik sik Basra'ya gitti ancak kelâm ve cedel'in din disi oldugunu görerek fikh'a yöneldi "Arkadasini tekfir etmek isteyen ondan önce küfre düser" diyordu (Hatib el-Bagdâdî Târihu Bagdâd XIII 333) Kendisi bunu söyle anlatir: "Sahâbi ve tâbiin bize gelen konulari bizden iyi anladilar Aralarinda sert münâkasa ve mücâdele olmadi ve onlar fikih meclisleri ile halki fikha tesvik ettiler; fetvâ verdiler birbirinden fetvâ sordular Bunu anlayinca ben de münakâsa cedel ve kelâmi biraktim; selefin yoluna döndüm Kelâmcilarin selefin yolunda olmadigini; cedelcilerin kalpleri kati ruhlari kaba nasslara muhâlefetten çekinmeyen verâ ve takvâdan uzak kimseler olduklarini gördüm" (Ibnü'l Bezzâzi Menâkîbu Ebî Hanife I 111)
Numân babasiyla onalti yasinda hacca gittiginde ortada tâbiînden Atâ b Ebî Rebâh Abdullah Ibn Ömer ile tanisarak onlardan hadis dinledigi rivâyet edilir (Abnü'l Esir Üsdü'l-Gâbe III 133) Kendisi tâbiînden sayilir ve etbau 't-tâbiînin büyüklerindendir Onun gençliginde çaginin bütün düsünce akimlarini izledigi ihtilâflari çok iyi tesbit ettigi zikredilmektedir (Sa'râni Tabakatü'l-Kübrâ I 52-53) Fikihta karar kilip selefin yolunu izlemeye basladiktan sonra gelenege uyarak kendisine bir üstad âlim seçti Onsekiz yil Irak'in büyük fakihi Hammâd b Ebî Süleyman (ö120/737)'in derslerine devam etti Onun vekîli oldu ve on yillik ögrencilikten sonra kendi kürsüsünü açmak istediyse de altmis kadar fetvasinin kirkinin Hammâd tarafindan tasvib edildigi ve yirmisinin düzeltildigini görünce bundan vazgeçerek onun ölümüne kadar vekâletinde bulundu Özellikle o sirada varolan su dört fikhi ögrendi: Istinbat Hz Ömer fikhi Abdullah b Mes'ud fikhi Abdullah b Abbâs fikhi Birincisi ser'i hakikatleri arastirip ortaya koymaya ikincisi maslahata üçüncüsü tahrice dördüncüsü Kur'ân ilmine dayanan okuldu (Muhammed Ebû Zehra Islâm'da Fikhi Mezhepler Târihi Çev: Abdulkadir Sener II i32)

Hocasi Hammâd b Ebî Süleyman Ibrahim en-Nehaî ve Sa'bî gibi iki büyük âlimden fikih okudu Abdullah b Mes'ud ve Hz Ali'nin fikhina sahip Kadi Sureyh Alkame b Kays Mesruk b el-Ecda'in fikhindan faydalandi Ebû Hanife'nin fikhinda daha ziyâde Ibrahim en-Nehaî okulunun tesiri görülür Dehlevî "Hanefi fikhinin kaynagi Ibrahim Nehaî'nin kavilleridir" der (Sah Veliyullah Dehlevî Huccetullah'il Bâliga i 146) Ayrica Ebû Hanife "istihsan" kullanmada tartisilmaz bir ilim elde etmistir Onun tâcir olarak halkin günlük hayatiyla iç içe olusu ve sik sik ilim merkezlerine seyahat edip birçok âlim ile düsünce alisverisinde bulunmasi bu alanda sayginligina sebep olmustur Hac seyahatlerinde tâbiîn âlimlerinin ileri gelenleriyle görüsmüs ilmî sohbetlerde bulunmus onlardan hadis dinlemistir Atâ b Ebî Rebâh Atiyye el-Avfi Abdurrahman b Hürmüz el-A'rec Ikrime Nâfi' Katâde bunlardan bazilaridir (Zehebî Menâkibu'l-Imâm Ebi Hanife ve Sahiheyni Ebi Yûsuf ve Muhammed b el-Hasen Misir) Kendisi söyle der: "Hz Ömer'in fikhini Hz Ali'nin fikhini Abdullah b Mes'ud'un ve Abdullah Ibn Abbâs'in fikhini onlarin ashâbindan aldim" (M Ebû Zehra Ebû Hanife 44)
Ebû Hanife ilimle ugrasirken ticareti de bütünüyle birakmadi Bu onun helâl rizik kazanmasini sagladigi gibi ticarî kazancini ve talebelerinin ihtiyaçlarinin karsilanmasini bagimsiz bir ilim meclisi kurmasini da sagladi Ebû Yûsuf'un parasinin bittigini söylemesine ihtiyaç birakmadan o Ebû Yusuf'u murâkabe eder yardimda bulunurdu Gücü yetmeyen talebelerinin de evlenmesini saglardi (Zehebî age 39) Birçoklari ticarette Ebû Hanife'yi Ebû Bekir'e benzetirdi; çünkü o bir mali satin alirken sattigi zamanki gibi emânet kâidesine uyar kötü mali üste iyisini alta koyardi muhtaç saticiyi sömürmezdi Bir defasinda bir kadin satmak üzere ona bir ipek elbise getirdi O fiyatini sordu Kadin yüz dirhem istedi Ebû Hanife degerinin yüz dirhemden fazla ettigini söyledi Kadin yüzer yüzer artirarak dört yüze çiktiginda Ebû Hanife daha fazla edecegini söyleyince kadin "Benimle egleniyor musun?" demisti Ebû Hanife de "Ne münasebet bir adam getirin de fiyat takdir ettirelim" dedi Adam çagrildi ve fiyati takdir etti: Ebu Hanife o mali bes yüz dirheme satin aldi Bu olay o zamandan beri halk arasinda günümüze kadar anlatilarak ticarette dürüstlüge dâir bir darb-i mesel haline gelmistir
Ebû Hanife vakar sahibi bir insandi Tefekkürü çok konusmasi az Allah'in hudûdunu olabildigince gözeten dünya ehlinden uzak duran faydasiz ve bos sözlerden hoslanmayan sorulara az ve öz cevap veren çok zeki bir müctehiddi Fikhi sistematik hale getirip bütün dünyevî meselelerin leh ve aleyhteki biçimlerini ortaya koyarak ve saglam bir akîde esasi çikararak doktrinini meydana getirmistir Ebû Hanife'nin binlerce talebesi olmus bunlarin kirk kadari müctehid mertebesine ulasmistir (el-Kerderî Menâkibu'l-Imâm Ebû Hanife II 2i8) Müctehid ögrencilerinden en meshurlari Ebû Yusuf (i58) Muhammed b Hasan es-Seybânî (i89) Dâvûd et-Tâ; (i65) Esed b Amr (i90) Hasan b Ziyâd (204) Kasim b Maan (i75) Ali b Mushir (i68) Hibban b Ali (i7i)'dir Ebû Hanife'nin fikih okulu talebelerine verdigi dersler ile ondan fetvâ istemeye gelen halk için verdigi fetvâlardan meydana gelmistir Ders verme usûlü eski filozoflarin diyalektik akademi derslerini andirmaktadir Bir mesele ortaya atilir; bu talebeleri tarafindan tartisilir ve herkes görüsünü söyler; en son olarak Imam delil ve istinbat ile bir karara ulasilmasini saglar ve karari delillerden ayirarak veciz cümleler halinde yazdirirdi Bu sözleri en yakin müctehid talebeleri tarafindan sonradan mezhebin fikih kaideleri haline getirilirdi Onun ilim meclisi bir istisâre bir diyalog merkezi bir hür düsünce okulu idi Ebû Hanife'nin halkin sevgi ve saygisini kazanmasinda; fetvâlarinin her yerde hakli olarak tutulmasinda; ilmi ihtilaflardan arindirip halka selefin yaptigi gibi bilgi aktarmasi fitnelere bulasmamasi ve takvasi etkili olmustur Onun talebelerine verdigi ögütlerde ilimde hür düsünce ve arastirmanin yollarinin tutulmasi câhil ve mutaassiplardan uzak durulmasi gibi önemli kayitlar vardir: "Halka yaklas fâsiklardan uzaklas Insanliginda kusur etme kimseyi küçük görme Bir meselede görüsünü sorana bilinen görüsü tekrarla ve sonra o meselede su veya bu sekilde baska görüsler de bulundugunu zikret Halka yumusak davran bikkinlik gösterme onlardan biriymissin gibi davran" Ebû Hanife kimseye "benim görüsüm en dogrudur" demedi; hattâ kendisinin de bir görüsü oldugunu ama daha iyi bir görüs getirene uyacagini söylerdi Yine o talebelerine kendisinden her isittigini yazmamalarini çünkü yarin görüsünü degistirebilecegini ifade ederdi Demek ki hiç bir zaman kendisi mezhebî taassub içinde olmamistir Aktif bir sekilde olmasa da döneminin siyasî hareketlerine katildi Hayatinin bir bölümü Emevilerin bir bölümü Abbâsilerin hâkimiyetinde geçti Her iki dönemde de siyâsal iktidara karsiydi Onun siyâsetini ehl-i beyt taraftarligi belirliyordu Ehl-i beyt'e büyük muhabbeti vardi Abbâsîler iktidara geldiklerinde ehl-i beyt'i gözeteceklerini söylemislerdi Ancak onlarin iktidara geldikten bir süre sonra ehl-i beyt'e zulmetmeye devam ettiklerini görünce onlara da karsi çikti Derslerinde firsat buldukça iktidari tenkid etti Her iki siyasal iktidar devrinde de kendisinden süphelenilmis onu kendi taraflarina çekmek halk nezdindeki itibarindan yararlanmak için kendisine kadilik görevini teklif etmislerse de o her iki dönemde de teklifleri reddetmis ve bu sebepten dolayi iskenceye ugramis hapsedilmistir (Ibnü'l-Esir el-Kâmil fi't-Târih V 559) Imam takvâsi firâseti ilmî dürüstlügü ve görüslerini iktidara karsi kullanmasi ile halkin büyük sevgisini kazandi Abbâsi yönetimi ile hiçbir zaman uyusmadi uzlasmadi Ticaretten kazandigi helâl rizikla ilmini destekledi Hattâ o Zeyd b Ali'nin imamligina zimnen bey'at etmisti Hz Ali'nin torunlari kendisi gibi birer birer isyan edip sehid edilirken Imam Zeyd için Ebû Hanife söyle diyordu: "Zeyd'in bu çikisi -Hisâm b Abdülmelik'e isyani- Rasûlullah'in Bedir günündeki çikisina benziyor " Ebû Hanîfe'nin ehl-i beyt imamlari ile olan birlikteligi Emevi ve Abbâsi yönetimlerine karsi tavri dikkat çekici bir tavirdir i45 yilinda Hz Ali (ra)'in torunlarindan Muhammed en-Nefsü'z Zekiye ile kardesi Ibrahim'in Abbâsilere isyan etmeleri ve sehîd olmalari karsisinda Ebû Hanife Irak'ta Imam Mâlik Medine'de açikça iktidari telkin etmisler bu yüzden ikisi de kirbaçlatilmis iskence görmüs ve hapsedilmislerdir Ebû Hanife alenen halki ehl-i beyt'e yardima çagirdigi için hapsedildi ve her gün kirbaçlatildi Bunun sonucunda yetmis yasinda sehidler gibi öldü Zehirletildigi de rivâyet edilir (en-Nemeri el-Intika 170) Bagdat'ta Hayruzan mezarligina defnedildi cenazesinde binlerce insan hazir bulundu
Kaynak :): ツ SonFrm.com | Sonsuzluga giden tek Yol.. [Linkleri Sadece Kayitli Üyelerimiz Göre Bilir. Buraya Tıklayarak Kayit Olabilirsiniz...]
Kaynak :): ツ SonFrm.com | Sonsuzluga giden tek Yol.. [Linkleri Sadece Kayitli Üyelerimiz Göre Bilir. Buraya Tıklayarak Kayit Olabilirsiniz...]

Ölümünden sonra ders halkasini Ebû Yusuf sürdürdü Vefâtindan sonra fetvâlari yazilip doktrini sistemlestirildi Hanefilik kanun ve asillariyla Islâm dünyasinin dört bucagina yayilmistir Mezhebi sistematik hale getiren Imam Muhammed es-Seybânî'dir el-Asl el-Câmi'ü's Sagir el-Câmi'ü'l-Kebîr ez-Ziyâdât es-Siyerü'l-Kebû'i yazan odur Bu kitaplar güvenilir rivâyetler olarak zikredilerek "Zâhirü'r Rivâye" veya "Mesâilü'l-Usûl" adiyla mezhebin ana kaynaklari sayilmistir (Bk Hanefi mezhebi) Talebelerinin toparladigi "el-Fikhu'l Ekber" kesin olarak Imam Âzam'a aittir ve ehli sünnet akidesinin temel kitabidir (Imam Fahrü'l Islâm Pezdevî Usûlü'l-Fikh I 8; Ibnü'n-Nedîm Kitâbü'l-Fihrist I 204) Ayrica el-Fikhü'l Ebsât Kitâbü'l Alim ve'l Müteallim Kitâbü'r Risâle el- Vasiyye el-Kasîdetü'n Numâniye Marifetü'l-Mezâhib Müsnedü'l-Imam Ebî Hanife adli eserler de imamdan rivâyet edilmistir Bunlarin yanisira kaynak ve arastirmalarda nüshalari bulunamayan baska eserlerden de söz edilmistir

Ebû Hanîfe önceleri Kelâm ilmiyle ugrasmis ve birtakim tartismalara katilmis olmasina ragmen cedelcilerin iddiali üslûbundan uzak kalmistir Ictihadlarini degerlendirirken kendisi söyle demistir: "Bu bizim reyimizle vardigimiz bir sonuçtur Kimseyi reyimize zorlamaz kimseye 'bunu kabul etmeniz gerekir' demeyiz Bizim gücümüz buna yetiyor bize göre en iyisi budur Bundan daha iyisini bulan olursa buyursun getirsin onu kabul ederiz" (Zehebî age 2i) Kendisine tâbi olacak kimselere de su tavsiye ve ikazda bulunmustur: "Nereden söyledigimizi (verdigimiz hükmün delil ve kaynagini) tetkik edip bilmeden bizim reyimizle fetvâ vermek hiçbir kimse için helâl olmaz" O bir tek kisi ya da mezhebin Islâm'i kusatmasinin mümkün olmadigini biliyordu Ne Ebû Hanife ne baska bir Imam kendi ictihadi hakkinda böyle bir iddiada bulunmustur Onlar hep sahih sünnetin asil oldugunu sahih sünnet ile sözleri çatistigi takdirde sahih sünnet ile amel edilmesi gerektigini ögrenci ve izleyicilerine özenle tavsiye ve ikaz etmislerdir
Mezhepleri günümüze kâdar varligini sürdüren Ehl-i Sünnet mezheplerinden dördü arasinda ilk tedvin edilen mezhep Hanefi mezhebi olmustur Irak'ta dogan bu mezhep hemen hemen bütün Islâm dünyasinda yayildi Abbâsiler döneminde kadilarin çogu Hanefi idi Selçuklularin Harzemsahlarin mezhebi de Hanefilik idi Osmanli döneminde de resmi mezhep Hanefilik olmustur (Izmirli Ismail Hakki Yeni Ilm-i Kelâm Ankara 1981 127)
Ebû Hanife yetmis yillik ömrünü fetvâ vermek ders halkasinda talebe yetistirmek ilmî seyahatlerde bulunmak ve ibadet etmekle geçiren Islâm âleminin yetistirdigi büyük müctehidlerden biridir Elli bes defa hacca gittigi nakledilir (Izmirli I Hakki age 127) Bu duruma göre o her sene hac yapmistir
Imâm-i Âzam usûlünü söyle açiklamistir: "Rasûlullah (sas)'den gelen bas üstüne; sahâbeden gelenleri seçer birini tercih ederiz; fakat toptan terketmeyiz Bunlardan baskalarina ait olan hüküm ve ictihadlara gelince biz de onlar gibi ilim adamlariyiz"
"Allah'in kitabindakini alir kabul ederim Onda bulamazsam Rasûlullah'in güvenilir âlimlerce mâlum ve meshur sünnetiyle amel ederim Onda da bulamazsam ashâbindan diledigim kimsenin re'yini alirim Fakat is Ibrâhim Sâ'bi el-Hasen Atâ gibi zevâta gelince ben de onlar gibi ictihad ederim" (el-Mekkî Menâkib I 74-78; Zehebî Menâkib 20-21; M Ebû-Zehra Târihü'l-fikh II i6i; A Emin Duha'l Islâm II i85 vd)
Imam Muhammed de "Ilim dört türdür: Allah'in kitabinda olan ile ona benzeyen Rasûlullah (sas)'in saglam bir senetle nakledilen sünnetinde sâbit olanlar ile ona benzeyenler Rasûlullah'in ashâbinin icmâ'i ile sâbit hükümler ile onlara benzeyenler ve nihâyet Islâm fukahâsinin çogu tarafindan sahih ve güzel oldugu kabul edilenlerle bunlara benzeyenlerdir" (Ibn Abdilber el-Câmi' II 26) demistir
Ebû Hanife'ye hadis konusunda bir kisim tenkidler yapilagelmistir Bunlar: Ebû Hanife hadiste zayiftir (Ibn Sa'd Tabakatü'l-Kübra VI 368); Re'yi ile sahih hadisleri reddeder (M Zâhidü'l-Kevserî Te'nib 82 vd); Onun nezdinde sahih olan hadis sayisi onyedi veya elli civarindadir (Ibn Haldûn Mukaddime 388) seklinde özetlenebilir

Gerçekte Ebû Hanife hadis ilminde meshur muhaddisler kadar mütehassis degilse de "ictihad sûrâsi"nda bu konuda kendisine yardimci olan hadis hâfizlari vardir (M Zâhidü'l Kevserî age 152) Ictihadinda bizzat üstadlarindan ögrendigi dörtbin kadar hadis kullanmistir (Mekkî Menâkib II 96) Bazi hadisleri Hz Peygamber'e ait olusunda süphe bulundugu baska bir deyisle hadisin sihhatini tesbit için ileri sürdügü sartlara uymadigi için reddetmistir (Ibn Teymiyye Raf'u'l-Melâm 87 vd) Yoksa Ebû-Hanife degil sahih hadisleri reddetmek mürsel ve zayif hadisleri dahi kiyasa tercih ederek tatbik eylemistir (Ibn Hazm el-Ihkâm 929)
Diger taraftan Kiyas yüzünden Ebû-Hanife'ye tenkit yöneltenler haksizlik etmistir Çünkü sahâbeden beri kiyas tatbik edilmis ve diger imamlar da az veya çok miktarda bu metodu kullanmislardir Ebû Hanife: i-Kiyasi kâidelestirmis 2- Sik kullanmis 3- Henüz vuku bulmamis hâdiselere de tatbik etmistir (ibn Abdilber age II 148; Ibnu'l-Kayyim Ilâmü'l-Muvakkim 1 77-277 M Ebû-Zehra Ebû-Hanife 324; A Emin age II i87)
Yine "Istihsan" metodu basta Sâfii olmak üzere birçok âlim tarafindan agir bir sekilde mahkum edilmis ve bazi kimseler tarafindan da yalniz Ebû Hanife'ye nisbet edilmistir Halbuki mesele mukayeseli bir sekilde incelendiginde istihsani reddedenlerle kabul edenlerin buna verdikleri mânânin çok farkli oldugu görülecektir

Imam Sâfii'ye göre Istihsan; "Bir kimsenin keyfine göre bir seyi begenmesi güzel bulmasidir" Bir kölenin bedelini bile tayin edecek olan kimse onun benzerini gözönüne alarak bu isi yapar Eger benzerine aldirmadan bir deger biçerse tutarsiz ve haksiz bir is yapmis olur Allah'in helâl ve harami ise bundan çok daha önemlidir Bir kimse haber veya kiyasa istinad etmeden hüküm verirse günahkâr olur (er-Risâle 507-508) Istihsan ile hükmeden Allah'in emir ve nehiyleriyle bunlarin benzerlerini terketmis kafasina estigi gibi davranmis olur (el-Umm VII 267-272)
Kaynak :): ツ SonFrm.com | Sonsuzluga giden tek Yol.. [Linkleri Sadece Kayitli Üyelerimiz Göre Bilir. Buraya Tıklayarak Kayit Olabilirsiniz...]

Ibn Hazm'da Istihsan nefsin arzuladigi begendigi sekilde hükmetmektir (el-Ihkâm 42) "Bu bâtildir çünkü delili yoktur arzuya tâbi olmaktan ibarettir; arzu ve zevkler ise insandan insana degisir" (Ibtâlu'l-Kiyas 5-6) demistir

Bu imamlara göre istihsan; Kitab sünnet icmâ ve kiyas gibi mûteber delillerden birine degil de nefsin arzusuna dayanan bir istidlal ve hüküm verme yoludur Halbuki her ne kadar Ebû Hanife'nin istihsani nasil anladigina dâir sarih bir ifade nakledilmemisse de onun benimsedigi hüküm ve ictihad usûlünün yukarida zikredilen mânâlarda bir istihsana uymadigi sâbittir Kaldi ki onun istihsana göre verdigi hükümlere dayanarak mensuplarinin ortaya koydugu istihsan tarifleri yukaridakilerden tamamen ayridir (Hayreddin Karaman Islâm Hukukunda Ictihad s137)

Istihsanin iki anlami vardir:
i- Ictihad ve re'yimize birakilmis miktarlarin tayin ve takdirinde re'yimizi kullanmak; nafaka tazminat bedeli yasak ava karsilik kesilecek hayvanin takdirlerinde oldugu gibi
2- Kiyasi bundan daha kuvvetli bir delil ve delâlete terketmek Râzî bu ikincisini de ikiye ayirarak genis izah ve misaller veriyor ki bunlardan çikan neticeye göre istihsanin ikinci türü: Nass icmâ zaruret veya daha kuvvetli baska bir kiyas sebebiyle kiyasi terketmekten ibaret oluyor
Bu anlamiyla istihsan hem gayr-i mûteber bir ictihad metodu olmaktan hem de yalniz Ebû Hanife'ye mahsus bulunmaktan çikmis oluyor Imam Sâfii istihsan lâfzini birinci mânâda kullanmistir (el-Mekkî Menâkib I 95) Imam Mâlik "Istihsan ilmin onda dokuzudur" demis ve ictihadinda buna genis bir yer vermistir (Amidî el-Ihkâm 242; el-Mekkî Menâkib I 95 vd)
Imam Ebû Hanife'nin ictihâdindan bazi örnekler:
1- Ebû Hanife'ye Evzâi soruyor:
-Namazda rükûa giderken ve dogrulurken niçin ellerinizi kaldirmiyorsunuz?

-Çünkü Rasûlullah (sas)'den bunu yaptigina dâir sahih bir rivâyet gelmemistir
-Haber nasil sahih olmaz? Bana Zühfi Sâlim'den o babasindan "Rasûlullah (sas)'in namaza baslarken rükûa varirken ve dogrulurken ellerini kaldirdigini" haber verdi

-Bana da Hammâd Ibrâhim'den o Alkame ve el-Esved'den bunlar da Abdullah b Mes'ud'dan "Rasûlullah'in yalniz namaza baslarken ellerini kaldirdigini bir daha da kaldirmadigini" haber verdi
-Ben sana Zührî Sâlim babasi yoluyla Hz Peygamber'den haber veriyorum sen ise bana Hammâd ve Ibrâhim haber verdi diyorsun?

-Hammâd b Ebî Süleyman Zührî'den Ibrâhim de Sâlim'den daha fakihtir Ibn Ömer'in sahâbî olusu ayri bir fazîlettir ancak fikihta Alkame ondan geri degildir el-Esved'in birçok meziyetleri vardir Abdullah'a gelince; o Abdullah'tir!
Bu cevap üzerine Evzâî susmayi tercih etmistir (Karaman age 138-139)
Bu istinbâtinda Ebû-Hanife hadise dayanmis fakat üstadlari oldugu için râvilerini daha yakindan tanidigi bir hadisi digerlerine tercih etmistir

2- Bir kimse digerine kâri ortak olmak üzere satmasi için bir elbise veya ayni sartla yapip kiraya vermesi için bir ev teslim etmek suretiyle bir "mudârebe akdi" yapsa bu akid Ebû Hanife'ye göre fâsittir Çünkü sözkonusu akidde meçhul bir bedel karsiliginda bir adam kiralanmis oluyor Imam-i Âzam'a göre bu bir ortaklik akdi degil isticâr (kira) akdidir ve sartlarina uygun olmadigi için fâsidtir (Ebû Yusuf Ihtilâfu Ebî Hanîfe ve Ibn Ebî Leylâ 30; es-Serahsi el-Mebsût XXII 35 vd)
Ayni akid "müzâraa" akdine benzetilerek Ibn Ebî Leylâ tarafindan câiz görülmüstür
Bu kiyas ictihâdinda iki müctehid makisûn aleyhleri farkli oldugu için iki ayri hükme varmislardir
3- Keza bir kimse digerine mahsulün yarisi üçte yahut dörtte biri kendisinin olmak üzere arazisini veya hurmaligini teslim etse yani müzâraa veya muamele akdi yapsa Ebû Hanife'ye göre bu akidler bâtildir Çünkü arazinin sahibi adami meçhul bir ücret karsiliginda kiralamistir Ebû Yusuf'un rivâyetine göre Imam söyle derdi: "Tarla veya bahçeden hiçbir sey çikmazsa bu adam bosa çalismis olmayacak mi?" Ebû Yusuf ve Ibn Ebî Leylâ ise sahâbe görüslerine dayanarak ve mudârabe akdine kiyas ederek bu islemi câiz görmüslerdir (Ebû Yusuf age 4i-42)
4- Yahudi ve hristiyanlar gibi farkli din sâliki gayr-i müslimlerin birinin digerine sâhid veya vâris olmasi Ebû Hanife'ye göre câizdir; "çünkü bütün kâfirler tek bir millet gibidir" Halbuki Ibn Ebî Leylâ onlarin iki ayri din sâliki iki ayri millet olduklarini kabul ederek birinin digerine sâhit ve vâris olmasini câiz görmemistir (Ebû Yusuf age 73)
Imam-i Azam'in fikih tedvinindeki öncülügü
Islâm ilimlerinde fikhin konularinin düzenli olarak belirlenmesiyle bunlarin kitap bâb fasillara ayrilarak yazilmasi Islâm hukukunda çok önemli bir dönüm noktasidir Imam Muhammed es-Seybânî'nin telifiyle ortaya çikan bu düzenli metinler (asl) vahyî hükümlerle dinî-dünyevî hayati ince ayrintilariyla içine alan besyüzbin meseleyi hükme baglamistir Bunlar yazili küllî fikih kâideleri olarak Islâm kültür ve hukukunun vazgeçilmez kaynaklari olmus yüzyillarca serhleri yapilmistir Çagdaslarinin Ebû Hanife'yi asiri rey taraftarligi ile suçlamalari bile daha sonralari onun görüslerinin baska kavramlar adi altinda kabulünü engellememistir Ebû Hanife'nin bir diger özelligi kendisinden öncekilerin nakillerinin yarisini bütün meseleleri yeni bastan edille-i ser'iyye kaynaklarindan çikarmasidir Islâm'in esaslarina uymayan "haber-i vâhid"leri reddeder Ashabin görüsünü birçok müsnedden tercih eder Tâbiinin görüsünü almak yerine kendi reyini koydu çünkü o da tâbiîndendi Ebû Hanife hilâfet i32 yilinda Abbâsilere geçinceye kadar Irak'tan Hicâz'a gitti; orada Mâlik b Enes (i79) ve Sufyân b Uyeyne gibi ileri gelen imamlarla görüstü; hacca gelen çesitli merkezlerin âlimleriyle irtibat kurdu i36 yilinda Abbâsi yöneticisi Ebû Câfer el-Mansur'un basa geçmesiyle Kûfe'ye döndü Ama onu da tasvip etmedi; ehl-i beyt lehine fetvâ verdi (M Zemahserî el-Kessâf ii 232) Çagdasi Imam Câfer el-Sâdik ile mütâbakati vardir Iki yil onun meclisinde bulunmus ve "bu ikiyil olmasa Numân helâk olurdu" demistir Hicrî i50 yilinda vefât ettiginde yakinlarina "Halifenin gasbettigi hiçbir yere gömülmemesini" vasiyet etmistir
Imâm-i Azam bazi rivâyetlere göre iskence edilirken zehirlenerek öldürülmüstür Dâvûd b el-Vâsitî'nin nakline göre her gün hapiste ona baskadi olmasi teklifi yapilir o her defasinda reddeder böylece sonunda yemegine zehir katilarak sehid edilir Ibn el-Bezzâzi de Ebû Hanife'nin hapisten çikip evine döndügünü ancak devletin onu halkla temastan engelledigini ve evinde gözetim altinda tutuldugunu zikreder (el-Bezzâzi Menâkibu'l-Imâmi'l-A'zam II i5) Ebû Hanife'nin cenaze namazinda ellibin kisi bulunmus hattâ halife Ebû Mansur'un da namaza katildigi söylenmistir

Çagdaslari içinde degisik okullara mensup Mâlik Evzâî Abdullah b Mübârek Ibn Cüreyh Câ'fer-i Sadik Vâsil b Atâ vs büyük imamlar bulunan Imâm-i Âzam ile büyük Imam Muhammed Bâkir arasinda geçen söyle bir olay anlatilir: Muhammed Bâkir Ebû Hanife'ye "Dedemin yolunu ve hadislerini kiyasla degistiren sen misin?" diye sormus; Ebû Hanife "Sen sana lâyik olan bir sekilde yerine otur Ben de bana lâyik olan sekilde yerime oturayim Dedeniz Muhammed (sas)'e hayatinda sahâbîleri nasil saygi duyuyorlarsa ayni sekilde ben de size saygi besliyorum Simdi sen bana kadinin mi erkegin mi zayif oldugunu; kadinin mirasta erkege nisbetle hissesini; namazin mi orucun mu efdal oldugunu idrarin mi meninin mi pis oldugunu söyler misin? " diye sormus Imam Bâkir da kadinin mirasta iki hissesi oldugunu; erkekten zayif oldugunu; namazin oruçtan efdal ve idrarin meniden pis oldugunu söyledi Ebû Hanife ona "Kiyas yapsaydim kadin erkekten zayiftir diye ona mirastan iki hisse verir; idrar yapildiktan sonra gusledilmesini meni çiktiktan sonra sadece abdest alinmasini söylerdim Kiyasla dedenizin dinini degistirmekten Allah'a siginirim" (Muhammed Ebû Zehra Islâm'da Fikhi Mezhepler Târihi II 66-67)
Ebû Hanife meseleleri olmus gibi farzederek takdîrî fikih hükümleri ortaya koymus örfü ve istihsani sik sik kullanmis ticârî akidlerdeki ictihadlarinda ilk defa ortaya hükümler çikarmistir Onun en önemli özelliklerinden birisi sahsi hak ve hürriyetleri savunmasidir Âkil bir insanin sahsi tasarruflarina hiç kimsenin müdâhale edemeyecegini savunarak fikihta büyük bir reform yapmistir Âkile ve bâlige bir kizin/kadinin evlenme hususunda velâyetinin kendisine ait oldugunu savunurken babasi dahi olsa hiç kimsenin sahsi velâyet hakkina müdâhalede bulunamayacagini söylemistir Kezâ bunak sefih ve borçlunun hacredilmesini reddeder Çogu görüslerinde ve bu hürriyet bahsinde o görüsünü yalniz basina cumhura karsi -hatta Ebû Yusuf da ona muhâlefet eder-durmaktadir Ona göre velâyet hürriyeti kisitlar ve zedeler Genç erkegin nasil hür velâyeti varsa genç kizin da olmasi gerekir Maslahat disinda bu mutlâka sarttir Yine Ebû Hanîfe mülkiyet ile hürriyeti birbirine baglamis insanin mülkündeki tasarruf hürriyetini sonuna kadar savunmus ve mahkemenin bu hürriyete müdâhalesinin onu kayit altina almasinin karsisinda yer almistir Insanin kendi mülkî tasarrufu eger baskasina zarar verici olursa o zaman bu meselede suurlu bir dinî vicdana basvurur Çünkü bu gibi meselelerde mahkeme müdâhalesi daha fazla düsmanlik ve çekisme dinî duygularin zayiflamasina hattâ fitne ve zulme yol açar Insanin dinî duygusu zayifladiktan sonra bunu hiçbir sey telâfi edemez kalp katilasir dinden uzaklasilir bugzetme ve düsmanlik yayginlasir tecâvüz ve çekismeler artar iyilikler kaybolur kötülükler ortaya çikar Iste kisaca Ebû Hanîfe yöneticilerin zorbaligina karsi kisisel özgürlükleri savunurken ayni zamanda dinin sivil gelisim tarzini da ilk defa böyle sistemli bir fikihla ortaya koymustur

Ebû Hanife'nin bir baska önemli görüsü Dârü'l-Harb'e izinli giren bir müslümanin fâiz almasini câiz görmesidir Çünkü ona göre orada Islâmî hükümler tatbik edilmediginden müslümanin düsman rizasiyla onlarin mallarini almasi câizdir Evzâî bu konuda karsi çikarak fâizin her yerde her zaman haram oldugunu söylemis kâfirlerin mal ve canlarinin müslümanlar için haram oldugunu istihrac etmistir Ebû Yusuf ile Imam Sâfii ve Cumhur da Ebû Hanife'nin bu görüsüne katilmazlar Ebû Hanife'nin temel ilkesi zarûretin yasak seyleri mübah kilmasi ilkesidir Zarûret bulununca özel ve istisnâî hallere gerek vardir Bu bakimdan o bir çok meselede kolaylik getirmistir Onun Dârü'l-Islâm'in Darü'l-Harb'e dönüsmesi için getirdigi sartlar da Cumhurun görüsünden farklidir O düsman istilasi ile birlikte ayrica Dârü'l-Harb'in sirk ahkâmini uygulamasi baska bir Dârü'l-Harb'e bitisik olmasi o devlette emniyet içinde olan bir müslüman veya zimmî kalmis olmasi halinde oranin Dârü'l-Harb olmadigini söylemektedir Cumhur ve Ebû Yusuf ile Imam Muhammed ise sadece orada küfür ahkâminin uygulanmasini yeterli görmüslerdir (Bk Dârü'l-islâm Darü'l-Harb)
Vakif konusunda da Ebû Hanife mâlikin mülkünde hiçbir kayitla mukayyed olmadigini savunurken mâlikin kendisinin yaptigi vakifta ne kendisi ne mirasçilari hakkinda lâzim bir vâkif olmamakta vakif âriyet hükmünde olmaktadir Yani vâkif âriyetin câiz oldugu kadar câizdir Rakabesi vâkfin mülkü hükmünde kalmakla beraber geliri ve hasilati vâkif cihetine sarfolunur Vâkif sagliginda vâkiftan dönerse kerahatle beraber bu câizdir Ebû Hanife bu konuda Ibn Abbâs'tan rivâyet edilen hadislere göre hüküm vermistir O söyle demistir: "Nisâ sûresi nâzil olup da orada miras hükümleri bildirildikten sonra Rasûlullah'i söyle derken isittim: "Allah'in ferâizinden hapis etmek yoktur " Yani mirasçilar mirastan mahrum edilemezler buyurmustur Yine Hz Ömer demistir ki: "Eger bu vâkfimi Hz Peygamber'e anmamis olsaydim ondan dönerdim" Üçüncü delili mali vâkif ile hapsedip tasarruftan alikoymanin fikih kâidelerine karsi gelmek seklindeki akli delilidir Mülkiyet tasarruf ve hürriyete baglidir hürriyeti men eden her türlü tasarruf sarih bir ser'î nass bulunmadikça bâtil olmaktadir Birsey bir kimsenin mülküne girdikten sonra onun mülkiyetinden mâliksiz olarak çikmaz

Seçenekler	Arama
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder	Arama: Gelişmiş Arama Yap
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç